Το δάσος του Κρούστα

Στην Κρήτη είναι λίγα τα δάση. Ένα από αυτά είναι το δάσος του Κρούστα Λασιθίου.

Το Δάσος του Κρούστα, ένα από τα σημαντικότερα δάση της Ανατολικής Κρήτης, εκτείνεται στην ευρύτερη περιοχή του ομώνυμου οικισμού. Αυτό το σπάνιο δάσος κατοικήθηκε και αξιοποιήθηκε εντατικά από τον άνθρωπο ήδη πριν από 4.000 χρόνια. Κατά την Πρώιμη Μινωική Ανακτορική περίοδο (1900-1650 π.Χ.), κατασκευάστηκαν με μεγάλους λίθους αρκετές αγροτικές εγκαταστάσεις, όπως μάνδρες και περίβολοι, μαζί με αγροικίες, τα ερείπια των οποίων παραμένουν ορατά μέχρι σήμερα. 

Από το 2012, εθελοντές του τοπικού Πολιτιστικού Συλλόγου δημιούργησαν το Ιστορικό Πάρκο Δάσους Κρούστα, με στόχο την προστασία του δάσους και των αρχαιολογικών ευρημάτων. Το πάρκο προσφέρει μονοπάτια με σήμανση, κατά μήκος των οποίων οι επισκέπτες μπορούν να δουν τα μη ανασκαμμένα ερείπια της Εποχής του Χαλκού, καθώς και κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις της πρόσφατης προ-βιομηχανικής εποχής. 

 

Το μονοπάτι είναι πολύ καλά σημαδεμένο, πάντα όμως πρέπει να το έχουμε και στο κινητό, για να επιστρέψουμε στον ίσιο δρόμο αν λοξοδρομήσουμε. 

Η θέα στον κόλπο του Μιραμπέλου.

Αν θέλετε να ζήσετε συγκινήσεις όπως στη 'μάγισσα του Μπλερ', προτείνω να το επισκευθείτε μια μέρα με μουντό καιρό.

Αυτό που το κάνει πιο μυστηριώδες τον χειμώνα, είναι ότι επικρατεί απόλυτη σιγή. Που και που ακούγεται από μακρυά κάποιο κουδούνι προβάτου.

Το δάσος φιλοξενεί ποικιλία πουλιών και ζώων, καθώς και σπάνια ή ενδημικά φυτά, προσφέροντας ένα τυπικό μεσογειακό ορεινό οικοσύστημα. Λόγω του υψομέτρου (800-1000 μ.), το μικροκλίμα της περιοχής είναι ευχάριστο, καθώς τα παρακείμενα βουνά εμποδίζουν τους καυτούς καλοκαιρινούς και τους ψυχρούς χειμερινούς ανέμους. 

 Συνολικά, το Δάσος του Κρούστα συνδυάζει φυσική ομορφιά, ιστορικό ενδιαφέρον και ευκαιρίες για πεζοπορία, καθιστώντας το έναν προορισμό που αξίζει να επισκεφθεί κανείς.

 

Χειμερινές εικόνες από το δάσος του Ρούβα

 Είμαστε στα μέσα του Γενάρη και τις προηγούμενες μέρες έχει πέσει στην Κρήτη αρκετό χιόνι, ακόμη και στα πεδινά. Ευκαιρία να δούμε πως αλλάζει το τοπίο, να δούμε δηλαδή και μια άσπρη μέρα. Επιλέγουμε ένα πολύ όμορφο και ανέγγιχτο μέρος, που είναι το δάσος του Ρούβα. Αυτό είναι ένα σπάνιο δάσος από ιδιαίτερους πρίνους που βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο, ανάμεσα στις νότιες βουνοκορφές του Ψηλορείτη. Είναι ίσως το μεγαλύτερο δάσος της κεντρικής Κρήτης που σώζεται και ίσως είναι μια εικόνα του Κρητικού περιβάλλοντος πριν σαρωθεί από τις καλλιέργειες. Εκτός από το μονοπάτι Ε4 (που φτάνει στο δάσος από τη λίμνη του Ζαρού μέσα από το φαράγγι του Αγίου Νικολάου και που τώρα είναι χαλασμένο, μόνο για ορειβάτες) μπορεί κανείς να προσεγγίσει το δάσος από έναν ωραίο ασφαλτόδρομο που ξεκινάει από το χωριό Γέργερη.

Ανεβαίνουμε ψηλά στα σύννεφα. Η θέα στη νότια Κρήτη είναι εντυπωσιακή (όποτε τη βλέπουμε).

Όμορφο ορεινό τοπίο σε όλη τη διάρκεια της σχετικά σύντομης ανάβασης.

Ο ασφαλτόδρομος τελειώνει σε ένα πλάτωμα στην κορυφή. Από εδώ ξεκινούν χωματόδρομοι που οδηγούν ψηλότερα προς το αστεροσκοπείο στο Σκίνακα και χαμηλότερα προς το δάσος του Ρούβα.

Στο σημείο αυτό είναι χτισμένα κάποια παραδοσιακά κτίσματα από τοπική πέτρα. Ένα μικρό αμφιθέατρο, ένα μιτάτο και κάποιες άλλες όμορφες κατασκευές που σχηματίζουν έναν ωραίο χώρο αναψυχής στα 1300 μέτρα πιο πάνω από τη θάλασσα.

Πιο πάνω κι απ' τα σύννεφα...

 Δεν είναι σωστό να κρύβουμε τις άσχημες εικόνες γιατί έτσι πολλαπλασιάζονται.

Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν ήταν δυνατόν να λείψουν οι νοικοκύρηδες που δανείστηκαν μερικά πράγματα από το μεγαλύτερο καμαροσκέπαστο κτίριο.

Όταν οι πειρατές έκλεβαν το φορτίο του πλοίου, το άφηναν να βουλιάξει. Το ίδιο έγινε κι εδώ.

Με τη σκέψη ότι όλα φτιάχνουν, ξεκινάμε την κατάβαση από το χιονισμένο δρόμο. Το χιόνι έχει παγώσει και έτσι το βάδισμα είναι εύκολο γιατί δεν βουλιάζουν πολύ και δεν βρέχονται τα παπούτσια.

Αλπικό τοπίο

Το φραπεδάκι δίνει ενέργεια στις ανηφόρες

Κάποιοι ήρωες δίνουν μάχη με τα χιόνια για να εξασφαλίσουν την πρόσβαση των κτηνοτρόφων στα ζώα.

Ευτυχώς προλάβαμε να περάσουμε το δρόμο πριν «καθαριστεί»

Στο τέλος αυτού του δρόμου βρίσκεται το εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη και ένα καταφύγιο. Η κατάβαση διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα και η ανηφορική επιστροφή περίπου δύο.

Λόγω του λιωσίματος του χιονιού δεν μπορέσαμε να προσεγγίσουμε το τέρμα αλλά θα επιστρέψουμε σύντομα.

Περισσότερες πληροφορίες:
http://gergeri-crete.blogspot.gr/p/blog-page_7556.html

Το Ασκληπιείο του Λέντα

Αρχαία Λεβήν, από το φοινικικό Λάβι= λιοντάρι.

Λέοντας, Λέντας.

Βρίσκεται στα νότια παράλια του ν.Ηρακλείου ανατολικότερα των Καλών Λιμένων.

Να και το ίδιο το πέτρινο λιοντάρι που έδωσε το όνομά του στο διπλανό λιμάνι. Κάθεται και παρατηρεί το πέλαγος. Οι σεισμοί των τελευταίων 5.000 χρόνων ίσως να το έχουν αλλάξει.

Ο Λέντας βρίσκεται πάνω στη μεγάλη λεωφόρο που διατρέχει όλη την Κρήτη και που δεν είναι άλλη από τη θάλασσα. Ακόμη και σήμερα η πρόσβαση από την ξηρά στις νότιες ακτές των Αστερουσίων είναι δύσκολη. Από τα προϊστορικά χρόνια τα μικρά πλοία ταξίδευαν παράλληλα με την ακτογραμμή και έτσι υπήρχαν οικισμοί σε κάθε φυσικό λιμάνι.

Δίπλα στο λιοντάρι ένας μικρός ελέφαντας. Απ' όλα έχει η Κρήτη. 

Κατά τις τελευταίες ανασκαφές του Στυλιανού Αλεξίου ανακαλύφθηκε πρωτομινωικός οικισμός που χρονολογείται από το 2.500- 1.900 π. Χ., ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο. Σε θολωτούς τάφους πρωτομινωικού τύπου βρέθηκαν πολλά λίθινα και πήλινα αγγεία με πρωτοφανή σχήματα (σκαραβαίοι κλπ.). Ανασκάφηκε κυκλικός θολωτός τάφος με χώρο για τη νεκρική λατρεία όπου έκαιγαν αρώματα με σκοπό να μη μυρίζει άσχημα από τους νεκρούς.

Η Λεβήν ήκμασε και στα ελληνορωμαϊκά χρόνια, ως λιμάνι της Γόρτυνας αλλά και ως ιερή πόλη, όπου λατρευόταν ο Ασκληπιός και η Υγιεία Σώτειρα, Το Ασκληπιείο ήταν στην ακμή του κατά τα αυτοκρατορικά χρόνια της Ρώμης. Ήταν διάσημο ψυχιατρείο και φημισμένο κέντρο υδροθεραπείας όπου έρχονταν ασθενείς ακόμη και από τη Λιβύη.

Σήμερα στον Λέντα πουλάνε ζέστη και ξύδια εισαγωγής. Η παλιά του ιστορία όμως έχει ενδιαφέρον.

Με τη δημιουργία του Ασκληπιείου τον 4ο αιώνα π.Χ. ο Λέντας έγινε γνωστός και έξω από τα σύνορα της Κρήτης. Το Ιερό ήταν παράρτημα του ιερού Ασκληπιείου την Πελοποννήσου. 

Αρχιτεκτονική, Καλές Τέχνες, Μηχανική, Ιατρική, οι επιστήμες δεν κατοικούν πια εδώ.

Το αρχαιότερο μνημείο της Λεβήνος είναι ο Θησαυρός, τετράγωνο πηγάδι βάθους 1.090 μ. που χρονολογείται από το 2ο ή τον 1ο αιώνα π. Χ.

Σε βάθος 3,30μ. βρέθηκε η πηγή του νερού με θεραπευτικές ιδιότητες. Υπήρχαν επίσης κολυμπήθρες , οι οποίες επικοινωνούσαν μέσα στις οποίες λούζονταν οι ασθενείς.

Από το ναό του Ασκληπιού σώζονται μόνο δύο κολώνες, ένας βωμός και το βάθρο του αγάλματος του Ασκληπιού. Σε δύο βάθρα ήταν τοποθετημένα τα αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγιείας, τα οποία έσπασαν οι χωρικοί τα τελευταία χρόνια ζητώντας χρυσό μέσα σε αυτά. Έτσι διαδίδεται και ίσως να είναι αλήθεια. Γιατί μπορεί τότε να μην υπήρχε τηλεόραση, υπήρχαν όμως πολλώ λογιώ ιεροκήρυκες, καθολικοί, ορθόδοξοι, ιμάμηδες, πάντα για το καλό σου και πόσο καιρό να θυμάσαι;

Τα αγάλματα που βρέθηκαν στις ανασκαφές του 1911 και έκτοτε αγνοούνται. Ίσως είναι κλειδωμένα σε κάποια συλλογή.

http://www.academia.edu/1424445/Lost_sculptures_from_the_Asklepieion_of_Lebena

Δίπλα στο ναό με τα αγάλματα του Θεού και της κόρης του Υγείας βρισκόταν το θησαυροφυλάκιο σε υπόγειο χώρο, όπου φυλάσσονταν οι προσφορές προς το Θεό. Ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό που απεικονίζει ένα ιππόκαμπο σώζεται μέχρι σήμερα και στολίζει το δάπεδο αυτού του κτιρίου. Το κτίριο αποτελείται από αίθουσες με κίονες (όπως εκείνη του ιερού ύπνου), τόξα και μια μαρμάρινη σκάλα. Μια πηγή με Νυμφαίο μετέφερε μέσα από πήλινους σωλήνες το νερό στα λουτρά. Κοντά στο ιερό χώρο στεγάζονταν και οι άρρωστοι και οι συνοδοί τους σε ξενώνες όπως και οι ιερείς στις κατοικίες τους. (http://www.lentas.gr/istoria.html)

Επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και τη Βόρεια Αφρική έρχονταν να επισκεφτούν τις μεγαλειώδεις πηγές με το το ιαματικό νερό. Οι περίφημες ιαματικές πηγές όπως και η δημιουργία ενός λιμανιού συνέβαλλαν στην πολυτέλεια που πρόσφερε ο τόπος. 

Το ιερό Ασκληπιείο σε όλη του την ιστορία πρέπει να ξαναχτίστηκε και να άλλαξε τόσο ώστε σήμερα να μη διαφαίνεται η αρχική του ελληνική αρχιτεκτονική. Και προπαντός ο σεισμός του 49 π.Χ. πρέπει να του επέφερε τρομερές ζημιές. 

Η Ρώμη κατέκτησε τελικά σε μια πολεμική εκστρατεία το 67 π.Χ. την Κρήτη. 

Και οι Ρωμαίοι επισκέπτονταν το Ασκληπιείο συχνά και το προσάρμοσαν στην ρωμαϊκή αρχιτεκτονική τον 3ο και 4ο αιώνα, προσθέτοντας σε αυτό τις βασιλικές ιαματικές πηγές

Τα αρχαία ψηφιδωτά αφημένα να καταστραφούν

Αρχαία τεχνολογία δομικών υλικών

Οι τοίχοι του ναού ήταν επενδεδυμένοι με αστραφτερά μάρμαρα

Η Λεβήν εγκαταλείφθηκε κατά τον 7ο ή 8ο αιώνα, μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και το τέλος της Ρωμαϊκής Ειρήνης, όπως και πολλές άλλες παράλιες πόλεις εξαιτίας της πειρατείας.

Τον 4ο και 5ο αιώνα επικρατούσε όλο και περισσότερο ο Χριστιανισμός και έτσι το Ασκληπιείο έχανε όλο και περισσότερο την ισχύ του. Το Ιερό καταστράφηκε ως "ειδωλολατρικός τόπος λατρείας" και χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο. Δίπλα στον κάποτε ιερό χώρο χτίστηκε μια πρώιμη χριστιανική βασιλική που σήμερα δεν υπάρχει. Για να χτιστεί αυτή η εκκλησία χρησιμοποιήθηκαν κυρίως κομμάτια από τον αρχαίο ναό. 

Όμως με την πτώση του Ασκληπιείου έχασε και ο Λέντας το μεγαλείο του και χάθηκε στη λήθη. Οι πολυάριθμοι κατακτητές του νησιού, Βυζαντινοί, Άραβες, Βενετοί, Τούρκοι και στο ενδιάμεσο πειρατές, εναλλάσσονταν.

Σήμερα επάνω στα αρχαία ερείπια υπάρχει ένας μικρός ναός για να θυμίζει ότι το μέρος είναι ιερό. Είναι μια μικρή κιβωτός που φυλάει αναμμένο το πολύτιμο αιώνιο φως μέχρι να έρθει η μέρα που θα ξαναλάμψει.